دانشنامه

تاریخچه ضبط صدا

تاریخچه ضبط صدا

تاریخچه ضبط صدا

در این مقاله در مجله صوت پلاس قصد داریم درباره تاریخچه ضبط صدا صحبت کنیم.

ضبط و بازتولید صدا،مکانیزم الکتریکی، مکانیکی، الکترونیکی یا دیجیتالی است و باعث ایجاد مجدد امواج صوتی مانند صدای گفتاری، آواز، موسیقی دستگاهی یا جلوه های صوتی است.

امروزه رکوردر صدا در انواع مختلف در بازار عرضه می شود، اما دو دسته اصلی فناوری ضبط صدا، ضبط آنالوگ و ضبط دیجیتال هستند.

مدت‌ها قبل از اینکه صدا برای اولین بار ضبط شود، موسیقی ابتدا با نت‌نویسی نوشتاری موسیقی ضبط می‌شد، سپس با دستگاه‌های مکانیکی (مثلاً جعبه‌های موسیقی بادگیر، که در آن مکانیزم یک دوک را می‌چرخاندن، که رگه‌های فلزی را می‌کند و در نتیجه ملودی را بازتولید می‌کرد).

بازتولید خودکار موسیقی به قرن نهم بازمی‌گردد، زمانی که برادران بانو موسی اولین ابزار موسیقی مکانیکی شناخته شده را اختراع کردند، در این مورد، یک ارگ با نیروی آبی (با نیروی آب) که استوانه‌های قابل تعویض را می‌نواخت.

به گفته چارلز بی فاولر، این “… استوانه با پین های برجسته روی سطح، تا نیمه دوم قرن نوزدهم، وسیله اصلی برای تولید و بازتولید موسیقی به صورت مکانیکی باقی ماند.”

برادران بانو موسی همچنین یک فلوت نواز خودکار را اختراع کردند که به نظر می رسد اولین دستگاه قابل برنامه ریزی بوده است.

کنده کاری در کلیسای روسلین مربوط به دهه 1560 ممکن است نشان دهنده تلاش اولیه برای ثبت الگوهای کلادنی تولید شده توسط صدا در نمای سنگی باشد، اگرچه این نظریه به طور قطعی اثبات نشده است.

در قرن چهاردهم، یک زنگ مکانیکی که توسط یک استوانه چرخان کنترل می‌شد، در فلاندر معرفی شد

. جعبه موسیقی یک ابزار موسیقی خودکار است که با استفاده از مجموعه‌ای از پین‌هایی که روی یک سیلندر یا دیسک گردان قرار می‌گیرند صداها را تولید می‌کند تا دندان‌ها (یا لاملا) یک شانه فولادی را کوک کند.

ارگ میدان نمایشگاه که در سال 1892 ساخته شد، از سیستمی از کتاب های مقوایی پانچ شده با آکاردئون تا شده استفاده در آن استفاده شده بود.

پیانوی نوازنده که برای اولین بار در سال 1876 به نمایش گذاشته شد، از یک طومار کاغذی پانچ شده استفاده می کرد که می توانست یک قطعه موسیقی طولانی را ذخیره کند.

پیچیده‌ترین رول‌های پیانو «دست‌نواخت» بودند، به این معنی که آن‌ها کپی‌هایی از یک رول اصلی بودند که روی پیانوی خاصی ایجاد شده بود.

بنابراین، رول ضبط عملکرد واقعی یک فرد نه فقط روش رایج‌تر ضربه زدن به رول اصلی از طریق رونویسی نت را نشان می‌دهد.

این فناوری برای ضبط اجرای زنده بر روی رول پیانو تا سال 1904 توسعه نیافته بود. رول های پیانو از سال 1896 تا 2008 در تولید انبوه مداوم بودند.

یک پرونده حق چاپ در دادگاه عالی ایالات متحده در سال 1908 اشاره کرد که تنها در سال 1902 بین 70000 تا 75000 پیانو نوازنده ساخته شد و بین 1,000,000 تا 1,500,000 رول پیانو تولید شد.

Phonautograph(گرامافون)

اولین وسیله‌ای که می‌توانست صداهای واقعی را هنگام عبور از هوا ضبط کند (اما نمی‌توانست آن‌ها را پخش کند، هدف فقط مطالعه بصری بود.)، گرامافون بود.

گرامافون که در سال 1857 توسط مخترع پاریسی ادوارد-لئون اسکات دو مارتینویل به ثبت رسید.

اولین ضبط‌های شناخته شده از صدای انسان، ضبط‌های گرامافونی به نام فوناتوگرام است که در سال 1857 ساخته شد.

آنها متشکل از ورق های کاغذی با خطوط سفید مدوله شده توسط امواج صوتی هستند که توسط یک قلم ارتعاشی ایجاد می شوند که هنگام عبور کاغذ از زیر آن، پوششی از دوده را برش می دهند.

یک فوناتوگرام 1860 از Au Clair de la Lune، یک آهنگ فولکلور فرانسوی، برای اولین بار در سال 2008 با اسکن آن و استفاده از نرم افزار برای تبدیل خط موجی که به صورت گرافیکی صدا را رمزگذاری می کرد، به صورت صدا به صورت فایل صوتی دیجیتال پخش شد.

انواع گرامافون

سیلندر گرامافون

در 30 آوریل 1877، شاعر، نویسنده طنزآمیز و مخترع فرانسوی چارلز کروس پاکت مهر و موم شده ای حاوی نامه ای را به آکادمی علوم در پاریس ارسال کرد که به طور کامل روش پیشنهادی خود را به نام پالئوفون توضیح می داد.

اگرچه هیچ اثری از یک دیرینه فون در حال کار پیدا نشد، مورخان کروس را به عنوان اولین مخترع دستگاه ضبط و تولید صدا به یاد می آورند.

اولین ابزار عملی ضبط و بازتولید صدا، سیلندر گرامافون مکانیکی بود که توسط توماس ادیسون در سال 1877 اختراع شد و در سال 1878 به ثبت رسید.

این اختراع به زودی در سراسر جهان گسترش یافت و طی دو دهه بعد، ضبط تجاری، توزیع و فروش صداهای ضبط شده به یک صنعت رو به رشد بین المللی تبدیل شد، با محبوب ترین عناوین فروش به میلیون ها واحد در اوایل دهه 1900 به فروش رسید.

توسعه تکنیک های تولید انبوه، ضبط سیلندر را قادر ساخت تا به یک کالای جدید مصرف کننده در کشورهای صنعتی تبدیل شود و استوانه فرمت اصلی مصرف کننده از اواخر دهه 1880 تا حدود سال 1910 بود.

گرامافون دیسکی

پیشرفت فنی مهم بعدی اختراع گرامافون دیسکی بود که عموماً به امیل برلینر اعتبار داده شد و در سال 1887 به ثبت رسید.

اگرچه دیگران دستگاه دیسک مشابهی را قبلاً نشان داده بودند، به ویژه الکساندر گراهام بل در سال 1881.

دیسک‌ها برای تولید، حمل و نقل و ذخیره‌سازی آسان‌تر بودند، و از مزیت دیگری نیز برخوردار بودند که صدای کمی بلندتر از سیلندرها داشتند.

فروش گرامافون دیسکی از سیلندر پیشی گرفت.

1910، و در پایان جنگ جهانی اول، دیسک به فرمت ضبط تجاری غالب تبدیل شد. ادیسون که تولید کننده اصلی سیلندرها بود، گرامافون دیسکی باعث شد، ادیسون در تلاش برای به دست آوردن مجدد بازار خود که سیلندر گرامافون بود، باشد.

گرامافون دیسکی شلاک دو طرفه قالب استاندارد موسیقی مصرفی از اوایل دهه 1910 تا اواخر دهه 1950 بود.

در جایگشت های مختلف، فرمت دیسک صوتی تا پایان قرن بیستم به رسانه اصلی برای ضبط صدا تبدیل شد.

تاریخچه ضبط صدا

ضبط صدا الکتریکی

ضبط صدا به عنوان یک فرآیند کاملاً مکانیکی آغاز شد. به جز چند دستگاه ضبط خام مبتنی بر تلفن بدون ابزار تقویت، مانند تلگراف، تا دهه 1920 به همین شکل باقی ماند.

بین اختراع گرامافون در سال 1877 و اولین ضبط های دیجیتال تجاری در اوایل دهه 1970، مسلما مهمترین نقطه عطف در تاریخ ضبط صدا، معرفی چیزی بود که در آن زمان ضبط الکتریکی نامیده می شد، که در آن از میکروفون برای تبدیل صدا استفاده می شد.

صدا به سیگنال الکتریکی تبدیل می شود که تقویت شده و برای فعال کردن قلم ضبط استفاده می شود. این نوآوری رزونانس‌های «صدای بوق» را که مشخصه فرآیند آکوستیک بود حذف کرد، با افزایش گسترده دامنه مفید فرکانس‌های صوتی، ضبط‌های واضح‌تر و کامل‌تری را تولید کرد و امکان ضبط صداهای دور و ضعیف را که قبلاً غیرقابل ضبط بودند، می‌داد.

در طول این مدت، چندین پیشرفت مرتبط با رادیو در الکترونیک اتفاق افتادند تا فرآیند ضبط را متحول کنند.

اینها شامل میکروفون‌های بهبودیافته و دستگاه‌های کمکی مانند فیلترهای الکترونیکی می‌شد که همگی به تقویت الکترونیکی برای استفاده عملی در ضبط وابسته هستند.

سایر فرمت های ضبط

در دهه 1920، Phonofilm و دیگر سیستم‌های صوتی تصویر متحرک اولیه از فناوری ضبط نوری استفاده کردند که در آن سیگنال صوتی به صورت گرافیکی بر روی فیلم عکاسی ضبط می‌شد.

تغییرات دامنه شامل سیگنال برای تعدیل منبع نوری که از طریق یک شکاف باریک بر روی فیلم متحرک تصویربرداری می‌شد، استفاده می‌شد و به سیگنال اجازه می‌داد تا به عنوان تغییرات در چگالی یا عرض یک آهنگ صوتی عکس‌برداری شود.

پروژکتور از یک نور ثابت و یک آشکارساز نوری برای تبدیل مجدد این تغییرات به سیگنال الکتریکی استفاده کرد، که تقویت می شد و به بلندگوهای پشت صفحه فرستاده می شد.

با وجود تلاش‌هایی که در دهه 1950 برای جایگزینی موسیقی متن مغناطیسی انجام شد، چاپ‌ها را منتشر کرد. در حال حاضر، همه چاپ‌های منتشر شده روی فیلم‌های 35 میلی‌متری شامل یک موسیقی متن آنالوگ اپتیکال، معمولاً استریو با کاهش نویز Dolby SR هستند.

علاوه بر این، یک موسیقی متن دیجیتال ضبط شده نوری به شکل Dolby Digital و/یا Sony SDDS احتمالا وجود دارد.

معمولاً برای همگام‌سازی CDROM‌هایی که حاوی یک قطعه موسیقی DTS هستند، یک کد زمانی ضبط‌شده نوری نیز ارائه می‌شود.

تاریخچه ضبط صدا

نوار کاست

یکی دیگر از وسایلی که در تاریخچه ضبط صدا قرار می گیرد ضبط نوار مغناطیسی یا نوار کاست است که از یک سیگنال صوتی الکتریکی تقویت شده برای تولید تغییرات مشابه میدان مغناطیسی تولید شده توسط یک سر نوار استفاده می کند، که تغییرات متناظر مغناطیسی را بر روی نوار متحرک تحت تاثیر قرار می دهد.

در حالت پخش، مسیر سیگنال معکوس می شود، سر نوار به عنوان یک ژنراتور الکتریکی مینیاتوری در حالی که نوار مغناطیسی متفاوت از روی آن عبور می کند، عمل می کند.

نوار اصلی فولاد جامد با یک نوار کاغذی بسیار کاربردی تر جایگزین شد، اما استات به زودی جایگزین کاغذ به عنوان پایه نوار استاندارد شد.

استات استحکام کششی نسبتاً کمی دارد و اگر بسیار نازک باشد به راحتی می‌شکند، بنابراین در نهایت پلی استر جایگزین آن شد.

این فناوری که اساس تقریباً تمام ضبط های تجاری از دهه 1950 تا 1980 بود، در دهه 1930 توسط مهندسان صدا آلمانی توسعه یافت که اصل بایاس AC را نیز کشف کردند (اولین بار در دهه 1920 برای ضبط کننده های سیمی استفاده شد) که به طور چشمگیری فرکانس را بهبود بخشید.

پاسخ نوارهای ضبط شده K1 Magnetophon اولین ضبط صوت عملی بود که توسط AEG در آلمان در سال 1935 توسعه یافت.

این فناوری درست پس از جنگ جهانی دوم توسط مهندس صوتی آمریکایی جان تی. مولین با حمایت شرکت Bing Crosby Enterprises بیشتر بهبود یافت.

ضبط‌کننده‌های پیشگام مولین تغییراتی در ضبط‌کننده‌های ضبط‌شده آلمانی بودند. در اواخر دهه 1940، شرکت Ampex اولین ضبط صوت را به صورت تجاری در ایالات متحده تولید کرد. تجهیز سالن کنفرانس

استریو و های-فای

در سال 1881، طی آزمایش‌هایی در زمینه انتقال صدا از اپرای پاریس مشخص شد که اگر گوشی‌های متصل به میکروفون‌های مختلف روی دو گوش قرار می‌گرفتند، می‌توان حرکت خوانندگان را روی صحنه دنبال کرد.

این کشف در سال 1890 با سیستم Théâtrophone تجاری شد، که بیش از چهل سال تا سال 1932 کار می کرد. در سال 1931، آلن بلوملین، مهندس الکترونیک بریتانیایی که برای EMI کار می کرد، راهی را طراحی کرد تا صدای یک بازیگر در یک فیلم به دنبال حرکت او باشد.

در سراسر صفحه نمایش در دسامبر 1931، او یک درخواست ثبت اختراع شامل ایده ارائه کرد، و در سال 1933 این ثبت اختراع بریتانیا به شماره 394325 شد. شرکت آوا تدبیر

در طی دو سال بعد، بلوملین میکروفون‌های استریو و هد برش دیسک استریو تولید کرد و تعدادی فیلم کوتاه با موسیقی متن استریو ضبط کرد.

(Visited 90 times, 1 visits today)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

7 − 7 =